Güneş doğduğunda;
yeni bir günün ilk soluğunda..
aklımdan geçenler sadece yanlızlığın korkusuydu.
ve ruhumun kapıldığı o hisle,
isteyerek düşüyordum karanlığa,
güneşin o kızıl karanlığına..
oysa farketmeden de olsa uzatmıştım kollarımı,
istemeden de olsa..
bekliyordu o uzanan kollar,
tutup çıkarsa bir beden gökyüzüne doğru...
tutup çıkarsa o altımda ki karanlıktan,
o üstüm de ki maviliğe doğru..
tutup çıkarsa da;
o maviliklerin derinliklerinde ki beyazlıklarda uzansak sonsuza doğru...
...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder