tıpkımsın

bıktım insanlardan,
dünyevi zevklere adanan hayatlardan,
bıktım duygusuzlardan.
ben biliyordum işimi
insanlar aptaldı, yaşayıp gidiyordum işte..
inanmıyordum hiçbirşeye,
yumuyordum gözlerimi,
umursamıyordum dünyayı..
sonra bir gün,
biri karşıma dikildi..
farkettirmeden yaptığım her şeyin farkında olan biri..
ben dünyayla oyun oynarken,
çevirdiğim oyunları bir bir yüzüme vuran biri..
insanlar aptal derken,
benden daha akıllı olan,
asla kandıramadığım, beni korkutan biri..

korktum senden
tıpkımdın,
en az benim kadar kirli,
yine en az benim kadar kadar da masumdun..
ne yapardım ki?
kaçmaktan başka..
girsen hayatıma,
açık seçik yaşayacaktık
hiç saklımız olamayacaktı,
senden birşey saklayamazdım çünkü..
göze alır mıydım?
yoksa karartır mıydım gözlerimi?
cevap veremiyordum;
ne kendime, ne de sana..
herkes konuşuyor, konuşuyordu..
kulaklarımı tıkıyor, hiçbir şey duymuyordum
hiçbiri tanımıyordu oysa seni..

bir ben bilirdim seni;
tıpkımdın,
ama korkuyordum senden..

git diyemezdim sana,
tıpkımdın,
asla vazgeçemezdim senden..